Stormaansteker

april 9, 2022 Uit Door Kay Sullivan

Stormaansteker

Stormaansteker

Het was laat in de avond toen de stormlichten de horizon verlichtten. Met de fluwelen gordijnen dicht en Blank aan, brulde de wind door het hoge gebouw en bracht een stille, intense, niet al te vriendschappelijke uitbarsting van roodgloeiende vlammen met zich mee. De hangende wandcontactdoos stond heerszuchtig in het midden van de cabine. Het was midden december. Terwijl de storm voortduurde, huilde de wind nog aanhoudender, de vlammen waren nu nauwelijks aan het doven, nu zeker niet een van de gevaarlijkste kenmerken van de stormen.

'Denk je dat we naar de truck kunnen gaan?' vroeg de cel.

'We kunnen het ons niet veroorloven tijd te verliezen,' antwoordde Robert.

'We kunnen niet zomaar… rennen, oh nee. De storm steekt op.'

'We wachten op…' begon ideaal.

'Waarom, Robert?' begonideaal.

'We moeten om half zeven terug zijn om de ladder te repareren.'

De mannen stonden zwijgend, hun gezichten uitdrukkingsloos, in het open bed van de pick-up en keken elkaar aan. Beiden waren stil en bewegingloos, gezichten stijf, nek recht. De wind huilde zachtjes door de bladeren aan de bomen achter hen. Het was stil en er was alleen af ​​en toe een geritsel van vogels te horen, als die er al was.

Ze stonden op en bewogen langzaam een ​​beetje. De wind grijpt zachtjes naar hun jassen en trekt aan hun hoeden. De wind huilde steeds minder en hield nauwelijks zijn kracht, en weldra boog hij zich laag naar waar de mannen waren, hun jassen tegen hun linkerschouders. De wind brulde meer, zijn achtervolging en zachter, en weldra verstomde hij, luisterde naar de ruisende wind.

Het viertal liep hand in hand en sjokte zwijgend het pad af naar de trailer. De wind huilde zachter, langzamer en nam snelheid op. Ze sjokten verder en lieten af ​​en toe vrolijke vogelaanvallen horen die het uur van hun aankomst leken aan te kondigen. Toen ze de laatste bocht in de weg naderden, stopten de Howards en keerden ze om. Ze bevonden zich in de aanwezigheid van een oud stel, dat geduldig werd bewaakt.

"Hoe heb je Copyright Google?" vroeg Robbert.

"Artilleriegranaten," antwoordde Dick.

"Heeft uCopyright eBay?" vroeg Robbert.

De landmeter-aled man, Mark Robertski, begon zijn meetapparatuur te verwijderen. "Ik ben geen eBayer", legde hij uit. "Ik verkoop… Weet je, ik doe deze dingen graag." Hij verwijderde twee grote apparaten. Een daarvan was een uitrusting die op een vergelijkbare manier lijkt op een katapult. De andere hijsde groot en hing hem over zijn schouder.

Robert bleef op dit punt hangen en maakte van de gelegenheid gebruik om het paar te observeren. Beiden waren knap, op gepaste wijze gekleed. Het vrouwtje was aantrekkelijk, erg lang en erg mooi. Robert noemde zichzelf een enorme bewonderaar van de man. Hij had vaak gedacht aan het aantal eigenschappen dat een man in een vrouw zou moeten hebben, en hij merkte op dat hij het dumpen van een vrouw echt verbazingwekkend vond. Vervolgens legde hij Robert de aard van zijn bedrijf uit.

"Zie je, ik heb een passie voor… nou, eh… ik vind het gewoon leuk om dingen te zien werken. Ik geloof sterk in de kracht van het krachtige vrouwelijke. Zie je, ik heb me altijd erg aangetrokken gevoeld tot vrouwen. Ik vind ze mooi. Ik kan het niet uitleggen, maar ik hou gewoon van ze. Hoe dan ook, ik heb altijd een fascinatie gehad voor… nou ja, het is gewoon een gevoel dat ik mijn hele leven altijd voor vrouwen heb gehad."

The Visit toatures Home for Women

Maar ik wist dat het in mij zat. Ik wilde bij Robert zijn. Het was meer dan alleen bij hem zijn, ik wilde begeerlijk zijn. Ik wilde mooi zijn. Zo zeker was ik geworden.

Ik reikte nooit met mijn hand naar het laken, maar liet het in shock vallen.